sound & visual artist will be performing during
the FINISSAGE sunday 27th @ 19h
Yanncik Franck
Beantwoorden
Build-up part 2
pre-view :
“[...], the work of art allows things to be what they are. It snatches them from their familiar and daily usability, allowing them to appear as that which is not-familiar, and not-daily – the absolute unknown, the inscrutable.”
from :
THINKING ART
(Denken over Kunst. Een Inleiding in de kunstfilosofie.)
by Antoon Van den Braembussche
Countinho. 1994 (First Edition). 2006 (Fourth Edition).
Translators: Michael Krassilovsky. Rutger H. Cornets de Groot. Dick van Spronsen
p.210
from the collection of the man
H2,7; H2a,1: “… It must be kept in mind that, for the collector, the world is present, and indeed ordered, in each of his objects. Ordered, however, according to a surprising and, for the profane understanding, incomprehensible connection. This connection stands to the customary ordering and schematization of things something as their arrangement in the dictionary stands to the natural arrangement. We need only recall what importance a particular collector attaches not only to his object but also to its entire past, whether this concerns the origin and objective characteristics of the thing or the details of its ostensibly external history: previous owners, price of purchase, current value, and so on. All of these — the ‘objective’ data together with the other — come together, for the true collector, in every single one of his possessions, to form a whole magic encyclopedia, a world order, whose outline is the fate of his object.”
(from: Walter Benjamin, Das Passagen-Werk, quoted from: http://finnb.net/a/b/arcades.html)
…
from the collection of found-sound(s)
“we must become preoccupied with, and even dazzled by the space and objects of our everyday life, either our bodies, clothes, rooms, or, if need be, the vastness of 42nd Street…we shall utilize the specific substances of sight, sound, movements, people, odors, touch. Objects of every sort are the materials of the new art”. [1]
[1] Alan Kaprow – The Legacy of Jackson Pollock (1958)
Build-up day 1
Motief van een curator
Dit project is procesmatig ontstaan vanuit een wisselwerking tussen denken en zien, tussen beeld en taal, tussen kunstenaars en curator. Hoe kan men spreken over het kunstwerk, zonder het vanuit het discours geweld aan te doen? Hoe kan men pogen het kunstwerk te benadering zonder enige verkleuring door bijzaken of toevoegingen. Is het mogelijk de oorspronkelijke presentie te benaderen? Men kan haar slechts benaderen, want de oorspronkelijke aanwezigheid als zodanig kan niet worden beschreven, omdat dit beschrijven nood heeft aan taal. Elke onmiddellijkheid is reeds bemiddeld en dat maakt het oorspronkelijke per definitie onbereikbaar. Het kunstwerk kan dan ook slechts benaderd worden vanuit een ervaring van wat zich aan ons, zowel toeschouwer als curator, voordoet.
Als men rond zich kijkt in het hedendaagse tentoonstellingsmaken zou men bijwijlen haast durven stellen dat het hedendaagse kunstwerk het discours van de curator nodig heeft als context. Waarin de curator een filosofisch kader oplegt aan de kunstenaar en waarbij het oeuvre moet passen binnen het respectievelijke discours. Daarom heb ik er als curator voor gekozen niet te vertrekken vanuit een vooraf vastgelegd discours.
Vanuit een tekstfragment van de Franse filosoof Jean-François Lyotard uit ‘Karel Appel. Un geste de couleurs’ over de onmogelijkheid van het discours zonder het beeld geweld aan te doen, zijn we vertrokken op een gezamelijke ontdekkingsreis met een voor het publiek niet zichtbare werkblog als ideaal uitwisselingsmedium. Vanuit diezelfde idee – dat de curator nood heeft aan de kunst om te kunnen reflecteren op de werkelijkheid – is ‘What you is [not] what you see’ het resultaat van een poging tot reflectie vanuit het oeuvre van de kunstenaars.
